Önümde iki buçuk saatlik bir Ajmer otobüs yolculuğu var. Yorgunluktan uyuyakalıyorum. Uyandığımda hissettiğim ilk şey, pencerelerden yüzüme vuran alev alev sıcak hava. Şoförler, yine sık sık klakson çalarak birbirlerini tehlikeli şekilde solluyorlar.
Ajmer yolunda görüntüler hızla kayıp gidiyor. Tarlalarda renkli sarileri ile çalışan kadınlar, develerin koşulduğu kağnı arabaları. Her şey son derece ilginç. Göz alabildiğince uzanan Rajastan düzlüklerinde alev alev ilerliyoruz.
Şimdiye kadar bir sağlık problemi yaşamamış olmam sevindirici. Sadece sabahları gözlerimin etrafında oluşan kızarıklık ve bolca çapak, sanırım iklimden kaynaklanan bir şey.
Otobüsten indiğimde bana yapışan genç bir rikşacıya biraz ileride bir başkası daha ekleniyor. Her ikisi de gitmek istediğim otel için aynı fiyatı veriyorlar. Aralarında sinirli bir şekilde tartışırlarken, ben de hangisi ile gideceğime karar vermeye çalışıyorum. Sonuçta, genç olanla gitmeye karar veriyorum, ama diğeri de gelip ön tarafa oturuyor. İtiraz ettiğimde, genç olanın yeni başladığını, otelleri bilmediğini söylüyorlar. Diğeri de abisiymiş. Elimdeki rehber kitabın önerdiği ilk otele kapağı atabilirsem bunlardan kurtulacağımı düşünüyorum.
Ajmer tren istasyonunun karşısındaki Hotel Sirtaj’a gidiyoruz. Hem personel ingilizce bilmiyor hem de odalar kalınamayacak kadar kötü. Hemen yanındaki diğer otele bakıyorum. Onun da bir öncekinden kalır tarafı yok.
Adamlar hala peşimde, otelin kapısında bekliyorlar. Aslında burada başka bir rikşaya geçmeyi çok istedim ama görünürde rikşa da yok. Israrla “Hotel Samrat” diyorlar. Şansımı üçüncü kez Eyalet Turizm Örgütüne bağlı Hotel Khadim’de deniyorum. Maalesef koskoca otel dolu. Belki de benden önce konuştukları resepsiyoncuya oda vermemesini söyledikleri için dolu. Mecburen adamların önerdiği otele gidiyoruz. Benle birlikte resepsiyona damlıyorlar.
İstenen oda ücreti ilk iki şehirdekinin iki katı, hem de hapishane hücresi kadar küçücük bir oda için. Artık bir gece için otel arayacak halim yok. Razı oluyorum ama otelin sahibine de adamlara ne kadar komisyon verdiğini sormayı ihmal etmiyorum. İlkönce inkâr ediyor. Israr edince de çok küçük bir rakam olduğunu söylüyor. Bence üçte bir. Neyse burası Hindistan ve bu da daha önce kaçmayı başarabildiğim, ama bu sefer kaçamadığım bir tecrübe.
Eşyalarımı odama bırakır bırakmaz vakit kaybetmeden Dargah’ı ziyaret etmeye gidiyorum. Beni otelden Dargah’a getiren Hindu rikşacı, Dargah’ın karşısındaki ana cadde üzerinde 500-600 metre geride bırakıyor beni, hatta caddeye bile çıkmadan indiriyor. Herhalde Müslüman bölgesine girmek istemiyor.
Dargah, Hindistan’da yaşayan Müslümanlar için çok kutsal yerlerden biri. Aslında bir türbe. 12nci yüzyılın sonunda, -aslında 13ncü yüzyıl demek daha uygun olacak- İran’dan gelen Sufi şeyhi, Kwaja Muhiddin Kışti’nin cenazesi burada yatıyor. Kompleksin içerisinde iki de cami bulunuyor.
Selçuklu medreselerinin giriş kapısına benzeyen beyaza boyanmış ana kapıdan içeri giriyorum. Ana kapının önünde büyük bir kalabalık var. Türbe duvarları önüne bağdaş kurmuş, duvara başını vererek kendilerinden geçmişçesine dua edenler var.
Türbenin asıl girişi muazzam bir metal işleme sanatı örneği. İçerisi ağlayanlar, gümüş parmaklıklara sarılarak dua edenlerle hıncahınç dolu. Müthiş bir karmaşa olanca hızıyla devam ediyor. Güçlükle dışarı çıkabiliyorum. Sürekli yanımda dolaşan genç çocuk ortadan kayboluyor. Rahat rahat dolaşarak fotoğraf çekiyorum.
Faruk BUDAK / Nisan 2002
